Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Το Σινέ Παράδεισος της Κηφισιάς

Τρία ήταν και είναι τα ιστορικά σύμβολα της Κηφισιάς:
α) ο γιγάντιος πλάτανος στην κεντρική πλατεία,
β) οι αμπολές, τα ρυάκια δηλαδή που πότιζαν τους μπαξέδες με νερό που ερχόταν από το Κεφαλάρι, σε ένα τεράστιο δίκτυο, σαν φλέβες που αιμάτωναν μεγάλες περιοχές της πόλης και έτρεφαν ατέλειωτες συστοιχίες πλατάνων στις άκρες τους, και
γ) η Μπομπονιέρα.

Τα δύο πρώτα δεν υπάρχουν πια, το τρίτο ζει και βασιλεύει τα καλοκαίρια.
Όσοι προλάβαμε τον θηριώδη πλάτανο (τόσο μεγάλη ήταν η κουφάλα του ώστε κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα στηνόταν εκεί μέσα ολόκληρη φάτνη) και όσοι βουτήξαμε τα πόδια μας στις αμπολές, έχουμε χορτασμένη μνήμη.
Παλιά αμπολή στην οδό Σαρανταπόρου
Αλλά όσοι, παλιοί και νέοι, πάμε ακόμα στην Μπομπονιέρα νιώθουμε την αύρα από το παρελθόν και το  αεράκι ενός δροσερού αγαπησιάρικου κινηματογράφου, που προχθές βράδυ λειτουργούσε σε συνθήκες πρώιμου φθινοπώρου, με χαμηλή θερμοκρασία και με τα γύρω ψηλά δέντρα να πηγαινοέρχονται σαν βεντάλιες –και  μιλάμε για μεγάλα δέντρα, όχι για αγιοκλήματα και κισσούς.

Η Μπομπονιέρα ήταν ένα από τα Σινέ Παράδεισοι της παιδικής και της νεανικής ηλικίας μας, μαζί με τον Ιάσωνα του Κεφαλαρίου, το Παλλάς στα όρια Κηφισιάς-Νέας Ερυθραίας, το Ρεξ στην καρδιά της Νέας Ερυθραίας, τον χειμερινό Πάρη στην κεντρική λεωφόρο και τη Χλόη λίγο πιο πάνω από τον ιστορικό Βάρσο. Όλα, πλην Χλόης, έχουν παραδοθεί στην επέλαση του Ηρακλή και του Τιτάνα, δηλ. των  βιομηχανιών τσιμέντου, αλλά η Μπομπονιέρα παραμένει το ιστορικότερο μνημείο μιας πόλης που κάποτε ήταν –και πιστέψτε το– δημοφιλής προορισμός παραθερισμού των κατοίκων του κλεινού Άστεως.

«Το μόνο αγόρι στη Νέα Υόρκη»

Και τι είδαμε προχθές; Μια ταινία που ώς τα 2/3 της λέγαμε πως είναι μία από της κορυφαίες που έχουμε παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια, γεμάτη σεναριακά ευρήματα (δια χειρός Άλαν Λεμπ), έξυπνους διαλόγους, φρεσκάδα και μια μελαγχολική Νέα Υόρκη –πρωταγωνίστρια και η ίδια πλάι σε εξαιρετικές ερμηνείες. Όμως, στο φινάλε οι ανατροπές και οι υπερβολές θύμισαν δραματουργικές επινοήσεις παλιάς ελληνικής ταινίας. Παρ’ όλα  αυτά, «Το μόνο αγόρι στη Νέα Υόρκη» είναι μια ευχάριστη, καλοδουλεμένη και καλοσκηνοθετημένη ταινία από τον Μαρκ Γουέμπ. Άμα τη βρείτε στο δρόμο των διακοπών σας μην τη αγνοήσετε. Θα θαυμάσετε έναν εξαιρετικό Τζεφ Μπρίτζες στον ρόλο του πότη (μισοαλκοολικού) συγγραφέα, έναν πολύ καλό Πιρς Μπρόσναν, ένα ταλαντούχο Κάλουμ Τέρνερ, νεαρό αστέρι που μάλλον θα έχει μεγάλη συνέχεια, και ένα  θηλυκό-δηλητήριο, την  Κέιτ Μπέκινσεϊλ στο ρόλο του ευφυούς κοριτσιού που δίνεται σε πατέρα και γιο, χωρίς να το κάνει –όπως αφήνει να εννοηθεί το σενάριο!– από πουτανιά αλλά από αλτρουισμό, δοτικότητα και αγάπη! Αμερικανικός κινηματογράφος είναι αυτός...
Ο πλάτανος από τον οποίο πήρε την ονομασία της και η Πλατεία Πλατάνου


Αν σας αρέσει το μπλογκ δείξτε το στο facebook πατώντας εδώ